باروری مردان

تنظیم باروری مردان توسط هورمون مشتق از استخوان استئوکلسین

به طور سنتی، استخوان به عنوان یک بافت نسبتاً ایستا که فقط عملکرد مکانیکی و داربستی را انجام می‌دهد، در نظر گرفته شده است. با این حال، در دهه گذشته، این دیدگاه کلاسیک از استخوان به طور قابل توجهی به سمت یک تصویر پیچیده‌تر تکامل یافته است. اکنون مشخص است که اسکلت نه تنها گیرنده ورودی هورمونی است، بلکه خود یک اندام غدد درون ریز نیز می‌باشد. از طریق ترشح یک مولکول مشتق شده از استئوبلاست، استئوکلسین، اسکلت هموستاز گلوکز و عملکردهای تولید مثلی مردان را تنظیم می‌کند. استئوکلسین هنگامی که به طور ناقص کربوکسیله می‌شود، پس از اتصال به یک گیرنده جفت شده با G، GPRC6A، بر روی سلول‌های β پانکراس برای افزایش ترشح انسولین، بر روی بافت ماهیچه و چربی سفید برای تقویت هموستاز گلوکز و بر روی سلول‌های لیدیگ بیضه برای تسهیل بیوسنتز تستوسترون عمل می‌کند. اخیراً، همچنین نشان داده شده است که استئوکلسین از طریق محور پانکراس-استخوان-بیضه عمل می‌کند که مستقل از و به موازات محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-بیضه، عملکردهای تولید مثلی مردان را با تقویت بیوسنتز تستوسترون تنظیم می‌کند. در نهایت، در تلاش برای گسترش ارتباط بیولوژیکی استئوکلسین از موش به انسان، نشان داده شد که GPRC6A یک جایگاه حساسیت جدید بالقوه برای نارسایی اولیه بیضه در انسان است. در مجموع، این نتایج، اهمیت نقش غدد درون ریز اسکلت را روشن می‌کند و همچنین به جستجوی عملکردهای غدد درون ریز اضافی این اندام اعتبار می‌بخشد.

National Library of Medicine, Regulation of male fertility by the bone-derived hormone osteocalcin, 2013